Przedszkole nr 217 Sióstr Rodziny Maryi

Historia


Posiadłość, położona w Warszawie między ulicami Żelazną, Żytnią i Wronią (obecnie Skwer Kard. St. Wyszyńskiego), należała do ostatniego króla polskiego Stanisława Augusta Poniatowskiego, który miał tu pałacyk myśliwski.

W latach 1791-1800 posesję tę nabył Wojciech Bogusławski, ojciec teatru polskiego. Początkowo mieszkał w dworku, a 1807 roku wybudował pałacyk z oficynami przy ul. Żelaznej, dokąd przeniósł się w 1808r. Wskutek zadłużenia, posesja ta została sprzedana w roku 1822.

Przechodziła przez ręce wielu właścicieli i ich sukcesorów, by ostatecznie w 1862r. znaleźć nabywcę w osobie Arcybiskupa Warszawskiego Zygmunta Szczęsnego Felińskiego.

Zorganizował on tu schronisko dla dziewcząt oraz szkołę dla dzieci miejscowych i przychodnych pod opieką Sióstr Rodziny Maryi, które to zgromadzenie powołał w Petersburgu w 1857r.

Część posesji od strony Żytniej i Wroniej oddał Siostrom Matki Bożej Miłosierdzia i pobłogosławił ich dzieło Miłosierdzia (1 XI 1862).

Oficjalne otwarcie zakładu naukowo-wchowawczego Sióstr Rodziny Maryi przy ulicy Żelaznej 97 miało miejsce 15 sierpnia 1862 roku.

W domu tym poprzez ubiegłe stulecie prowadziłyśmy szereg instytucji wychowawczych, oświatowych i dobroczynnych dla okolicznej ludności.

Od 1862 do 1944 roku istniało tu schronisko dla ubogich dziewcząt w wieku od 4 do 12 lat, przedszkolne dla dzieci młodszych, szkoła dla dzieci miejscowych i przychodnych, która w październiku 1862 roku liczyła sześciuset uczniów. Po zamknięciu szkoły w okresie represji carskich prowadziłyśmy tajne nauczanie, szwalnię dla dziewcząt - także z tajnym nauczaniem.

W latach I Wojny Światowej znalazły  tu życzliwą opiekę dzieci z Białorusi, szpital dla rannych żołnierzy rosyjskich na 50 łóżek, świetlica dla młodzieży szkolnej z dożywianiem i kuchnia dla ubogich.

W latach 1919-1939 prowadziłyśmy dom dla dzieci (Internat), przedszkole i szkołę powszechną (początkowo pięcioklasową, później siedmioklasową).

W latach okupacji niemieckiej 1939-1944 dom przyjął wiele dzieci wysiedlonych; istniał nadal Internat dla stu  dwudziestu dziewcząt. Po zamknięciu szkoły przez Niemców w 1943 roku organizowałyśmy pełne, tajne nauczanie dla trzystu sześćdziesięciu dzieci oraz pomoc prześladowanym, uwięzionym i wysiedlonym. Ukrywałyśmy około dwudziestu dzieci żydowskich.

W czasie Powstania Warszawskiego Niemcy zbombardowali i spalili nasz dom przy Żelaznej (6 VIII 1944). Aresztowali wszystkie Siostry w liczbie 44, w tym 20 nowicjuszek (9 VIII). Wywieźli je do obozu w Pruszkowie, a stąd 11 VIII do obozu koncentracyjnego w Ravensbruck. Aresztowane wychowanki zostały uratowane i zabrane z Pruszkowa przez Siostry Rodziny z Brwinowa i Kostowca. Trzy siostry ciężko ranne pozostały w kraju.

Niezwłocznie po wojnie przystąpiłyśmy do odbudowy domu.

Od 1945 do 1947 prowadziłyśmy w swym ogrodzie letnie półkolonie dla około dwustu warszawskich dzieci. W 1945 roku wyjechałyśmy z nimi na wakacje do Gostynina.

We wrześniu 1945r. zorganizowałyśmy przedszkole w jedynej sali domu, w której był strop.

Od 1945 roku prowadziłyśmy świetlicę z dożywianiem dla dzieci szkolnych (zamkniętą przez władzę ludową w 1947 roku), a w latach 1949-1951 także Internat dla dwudziestu pięciu studentek.

W 1962 roku Inspektorat Oświaty przejął przedszkole i zwolnił personel. Przez następnych dwadzieścia siedem lat przedszkole w naszym domu prowadziły osoby świeckie.

W 1989 roku postarałyśmy się o zwrot przedszkola i odtąd prowadzimy je we współpracy z osobami świeckimi.

Na przestrzeni niemal dwóch wieków, zgodnie ze swym charyzmatem i zasadniczym celem Zgromadzenia, rozwijamy działalność wychowawczo-oświatową i dobroczynną, otaczając swoją opieką osoby najbardziej potrzebujące, a zwłaszcza dzieci.